Mijn jeugd:

Ik zal een jaar of acht geweest zijn dat ik me er bewust van werd dat mijn moeder niet hetzelfde zag als ik. Er waren al eerder situaties geweest waaruit uit ik opmaakte dat zij mij niet begreep, maar deze bewuste dag werd het voor mij duidelijker. We waren gewoon even aan het boodschappen doen en stonden in de rij voor de kassa op het moment dat er een ambulance met sirenes het parkeerterrein opreed. Het pand van deze supermarkt had flink veel glas en zo konden wij zien dat er zich een groep mensen rondom de ambulance verzamelde.

Terwijl mijn moeder de boodschappen op de lopende band van de kassa neerlegde kwam er een man schuin voor ons staan. Ik dacht eerst dat hij voor wilde dringen. Automatische volgde mijn vraag aan mijn moeder: ‘Mam, is deze man dood?’ Mijn moeder, druk in de weer met de boodschappen, reageerde op dat moment geïrriteerd. ‘Hoe moet ik dat nu weten?’ terwijl ze haar blik even naar buiten wierp richting de ambulance. Ze vervolgde nog steeds geïrriteerd: ‘Moet je al die mensen nu zien, ze geven de ambulance medewerkers helemaal geen ruimte, iedereen wil er met zijn neus bovenop staan’. ‘Mam, is deze man dood? ’ vroeg ik nogmaals haar antwoord niet begrijpend. Op deze vraag draaide mijn moeder zich nu vreselijk geïrriteerd naar mij toe, de man vlak naast mij totaal negerend. ‘Hoe moet ik dat nu weten ik kan toch niet dwars door die mensen heen kijken!’

Dit was het moment waarop ik mij bewust werd dat ze deze man niet zag. Vanaf dat moment ben ik mijn mond gaan houden en vertelde niet zo veel meer over hetgeen ik zag of voelde.

Ik ben opgegroeid in een warm en sociaal gezin en heb een fijne jeugd gehad. Eigenlijk een enorme bofkont. Als kind had ik een hele goeie hartsvriendin, we waren altijd samen. Ik moest haar helaas achterlaten op het moment dat wij naar een andere stad verhuisde. Mijn ouders noemde haar mijn fantasie vriendin, maar voor mij was ze werkelijk aanwezig.

Met name ’s nacht droomde ik heel veel en vaak dingen die de dag erna of een hele poos later ook gebeurde. Gek genoeg had het zelden of nooit met mijn eigen leven te maken maar waren het voornamelijk treinongelukken, aanslagen, vliegtuigrampen, beelden met commentaar die later in het nieuws verschenen maar waarvoor mijn ouders me beschermde. ‘Nee, lieverd dit mag je niet zien, nee wij vinden deze beelden niet goed voor je’. De beelden, de geur, het geluid. Het was vaak verschrikkelijk en dat maakte dat ik me eenzaam voelde.

Het was niet alleen ’s nachts. Mijn moeder noemde me liefdevol ‘Doortje Dartel’, of ‘Dromenlaartje’. Ik kan me niet goed herinneren waar ik dan was met mijn gedachten was of welke informatie ik ontving. Volgens mijn vader kon ik wat mijn intelligentie betreft advocaat worden, maar op school was het helemaal niet zo makkelijk. Ik kan me goed herinneren dat ik in de 1e klas zat en dat ik allerlei geluiden en stemmen om me heen hoorden. Alle gevoelens werden in mijn hoofd dan één grote draaikolk. Vaak had ik geen idee met welke les we bezig waren. Ik zag dan de mond van de juf bewegen en zag haar vriendelijk naar me lachen. Maar ik voelde dat ze wat anders dacht. Volgens mij dacht ze dan ‘dom kind’. Ik zag haar vaak enorm zuchten als ze mijn kant opkeek of als ik niet wist waar we waren als ik een beurt kreeg. Met name taal, ik begreep er helemaal niets van. Pas veel later ontdekte ik dat ik een zware vorm van dyslectie heb. Dus gelukkig was ik niet dom of lui zoals tegen me is gezegd. Ik weet van mezelf dat ik ontzettend mijn best heb gedaan, maar het lukte gewoon niet. Pas toen ik een stuk ouder was viel opeens het kwartje.

Mijn opa was heel erg belangrijk ik mijn leven. In werkelijkheid zagen we elkaar niet zoveel, maar ik wist wanneer die zou bellen en wist hoe het met hem ging. Hier waren geen woorden voor nodig.

In de eerste klas van de middelbare school werd ik ziek. Mijn ouders stonden voor een raadsel. Mijn benen deden zeer, ik voelde me duizelig in mijn hoofd bij het minste geringste aan beweging. Uiteindelijk heb ik bijna drie maanden continu plat gelegen en sleepte mijn ouders me van de ene naar de andere arts. ’s Nachts droomde ik over mijn opa en ik zag hem keer op keer overlijden. Op een moment dat allebei mijn ouders thuis waren had ik eindelijk het lef om te vertellen wat ik zag, dat opa zou overlijden en dat ik dacht dat ik helemaal niet ziek was.

Mijn lieve moeder wist totaal niet wat zij daarmee aan moest. Ja, opa was ziek en was net opgenomen in het ziekenhuis. Vanaf dat moment ontstond er wrijving tussen mijn ouders. Mijn moeder vond het zeer vervelend om te zien hoe ik er zo aan toe was en wilde met me naar een psychologische hulpverlener of zo iets. Maar mijn vader gaf aan dat zijn oma ‘dat’, ook had en dat hij het wel herkende. ‘Ze is met de helm op geboren’. ‘Nee, dat is niet waar, ik heb haar toch zelf geboren zien worden’, was dan het antwoord van mijn moeder. Afijn er was ruzie in de tent en ik had het gevoel dat ik daarvan de schuldige was. Het was dus kennelijk slecht om dingen te zien, te voelen en te dromen. Enkele weken daarna overleed mijn opa en was ik weer volledig beter.

Sommige mensen zijn er wat vroeger bij dan anderen en ik was er daar één van. Op mijn 14e ontmoeten ik mijn 1e vriendje wat is uitgemond in een jaren lange relatie en uiteindelijk een huwelijk. Bij één van onze eerste afspraakjes op zijn kamer heb ik hem verteld wat ik zag en de dromen die ik had. Toch wel wat geschrokken heeft hij mij toen gevraagd of ik daar alsjeblieft nooit iets over wou zeggen. En …….. wat ik beloof, dat doe ik.

Mijn ontwikkeling:

De grote verandering in mijn leven is ontstaan na de geboorte van mijn tweede kind, mijn dochter. Ze was net als ik, alleen nog iets erger. In plaats van één ‘fantasie’, vriendje had zij er maar liefst elf. Dat waren dus een heleboel borden op tafel bij het tafeldekken. Toen kon ik mijn mond niet meer houden, het moest er gewoon uit. Dit betekende het einde van mijn huwelijk maar ook een mooi en nieuw begin.

Vanaf dat moment ben ik mijzelf enorm bewust geworden van het ‘lot’. Er verschenen mensen in mijn leven die me bewust om raad kwamen vragen, mensen die vroegen naar mijn beelden. Eigenlijk gebeurde dit al mijn hele leven maar nu kon ik het voor mezelf ook benoemen. Met een goeie vriend zijn wij mijn beelden gaan onderzoeken in vermissingszaken, binnen mijn eigen bedrijf een ‘esoterische’, winkel mocht ik me ontwikkelen. In die tijd heb ik enorm veel kennis opgedaan. Mede door de boeken die ikzelf verkocht en mensen die onverwacht op mijn pad verschenen. Mijn deuren mochten open en de mensen die ik sprak, die waardeerde me om wie ik ben. Ik mocht eindelijk mezelf zijn.

Na deze enorme ommekeer ben ik begonnen met het volgen van een opleiding healingmedium. Heb mij verdiept in verschillende religies en natuurreligies. Het was net alsof eeuwen oude kennis weer naar bovenkwam. Van het één volgde het ander. Ik ontdekte de paranormale branche, zag de zin en de onzinnigheid. Het vele mooie werk maar ook kwakzalvers die dit beroep een mindere naam geven. Ondertussen was de gedachten ontstaan over het samenwerken met andere Mediums en Paragnosten. Samenwerken, samen sterk maar ook gezamenlijk onderzoek verrichten naar vermisten mensen en met name vrouwen en kinderen.

Ik denk dat het binnen deze branche heel goed is als er anderen zijn die je spiegelen, anderen die net als ik zijn en waardoor je door samenspel kritische kunt blijven kijken naar je eigen waarnemingen en je eigen ontwikkeling. Vanuit dit gedachtegoed heb ik de Stichting Enigma opgericht in samenwerking met Frank Heijkamp en Arno Kuipers en zijn wij in 2004 gestart met de voorbereidingen. Door het proces en door de tijd hebben wij een geheel nieuw systeem ontwikkeld waarmee wij paragnosten en medium testen zodat de consument weet waar hij of zij veilig naar toe kan voor een consult . En met trots durf ik aan te geven dat Enigma groeit en laat zien hoeveel kwaliteit er binnen dit vak in Nederland is.

Nadat bleek dat verkregen informatie bij de zaak van Madeleine McCann thuishoorde ben ik samen met een vriend naar Portugal vertrokken. Deze beslissing hebben we genomen omdat mijn informatie overeenkwam met de andere aangesloten leden van Enigma. Voor ons was het een onderzoek en voor mijzelf de hoop op bevestiging van mijn beelden.  Het werden zes zeer intensieve dagen. Inderdaad kreeg ik het bewijs dat de beelden en namen ook werkelijk bleken te bestaan. Na terugkomst had ik het geluk aanbevolen te worden door  aan een Nederlands rechercheteam dat geïnteresseerd was in mijn bevindingen. En zo ontstond mijn eerste samenwerking met een rechercheteam in een vermissingszaak. Het is in Amerika vrij normaal dat politie en justitie samenwerken met paragnosten, helaas is men in Nederland wat terughoudender.

Over mijn ervaringen en het proces wat daaraan vooraf ging heb ik in 2007 en 2008 het boek ‘Hogere Machten’ geschreven. Voor mezelf een overwinning om nog meer naar buiten te treden en hopelijk voor anderen het delen van informatie om de vermissing van Maddy McCann in een ander perspectief, een ander licht te plaatsen. Het boek ‘Hogere Machten’ komt eind juli 2009 uit.

Dankzij mijn samenwerking en grote vriendschap met Jacky van den Berkt (Vice voorzitter van Enigma) heb ik kennis gemaakt met het Arthur Findlay College in Engeland. Een college waar ik ontzettend veel geleerd heb, niet alleen de technische kant van het vak, maar ook over de menselijkheid, een stukje psychologie en het spiritisme. Ik ga minimaal twee maal per jaar naar dit college toe om te blijven trainen. Want het mediumvak is net als ieder ander vak een beroep waar je voor moet trainen, trainen en nog eens trainen. Het is inspirerend om in Engeland andere mediums te mogen ontmoeten en les te krijgen van de wereldtop.

Sinds juni 2009 ben ik naast mijn eigen praktijk, het MediumCollege gestart, om de opgedane kennis over te dragen in de vorm van opleidingen, workshops en lezingen. De Engelse noemen dat ‘het stokje overdragen’. Hier ligt mijn hart en mijn ziel.