De enige tijd die we hebben is het nu

Iedere maand wordt in het blad Paravisie een stelling gegeven om over te filosoferen.  Uitgave Paravisie februari 2011.

De Stelling: De enige tijd die we hebben is het nu;

Als we overlijden zijn onze herinneringen het enige wat we werkelijk bezitten. Toch leven we als mens toekomstgericht, wat gepaard gaat met zorgen, angst, hoop en blijde verwachtingen. Dat maakt dat we vaak vergeten in het nu te leven. Het nu, waarin we juist zo veel kunnen genieten en al onze ervaringen mogen opsnuiven en meenemen. De enige tijd die we werkelijk ervaren is in dit moment en onze herinneringen bepalen hoe we dit moment ervaren. En juist het leven in dit moment, maakt dat we iedere ervaring meenemen in onze herinnering.

Je kunt je daarbij ook nog afvragen of tijd wel bestaat. Het is een vreemd fenomeen. We rommelen ermee, voeren de zomer- en wintertijd in en bovendien is het bepalen van de tijd ook aan de tijdsgeeft of de perode waarin we leven onderhevig. We ervaren tijd vaak als iets gehaast.

In de tijd van Paus George VIII in 1582 werd ons tijdstelsel aangepast. We leven me de cycles van de maan en gingen over naar de cycles van de zon. Om dit correct te laten verlopen werd 4 oktober 15 oktober en verdwenen er 14 dagen en werd het schrikkeljaar ingevoerd om grote verschuivingen te voorkomen. Rond de periode van Christus duurde 1 dag 21,7 uur en op dit moment 23,49 uur. Rusland hervormde de kalender pas in 1917, Zweden in 1712 en was genoodzaakt 30 dagen te laten verdwijnen, en Griekenland ging pas in 1923 over op de zo gehete gregoriaanse kalender. En zo leefde iedereen met zijn eigen “tijd” en is tijd onderhevig aan de veranderingen door de tijd.

Voor zover we weten is heeft tijd aan gene zijde een geheel ander betekenis en deze is niet vergelijkbaar met ons tijdsbewustzijn. Aan gene zijde hoeft men niet op tijd bij de kapper te zijn en kan men reizen met de snelheid van het licht.

In alle oude culturen gaat men ervanuit dat een cycles rond is. Dit zou ook voor “tijd” kunnen gelden. Alles draait, dit verklaard mogelijk waarom het voor een paragnost heel lastig is om tijd te bepalen. Welke beelden horen waar op de tijdslijn plaats, zeker als men ervanuit gaat dat ook de “tijd” meedraait. Als we kijken naar ons eigen leven ten opzichte van het geheel aan tijd, dan is onze tijd op aarde vergelijkbaar met een korrel zand in de woestijn.

En dat maakt dat onze enige tijd, de tijd in het nu is.

Marisa Bottenheft

Commentaar geven is niet mogelijk.